Žive u paru, a ženka izlegne samo jedno jaje godišnje, nekada i u decembru, iz kojeg se nakon dva do tri mjeseca izleže mladi sup. Mladi sup u gnijezdu raste oko 4 mjeseca nakon čega se otisne zajedno sa roditeljima u potragu za hranom, te se ubrzo i osamostali.

U toj i takvoj potrazi oni lebde na vazdušnim strujama pri brzini od 50 km/h.,a prilikom obrušavanja ta brzina je nevjerovatnih 120 km/h. Gnijezde se u kolonijama s većim brojem jedinki a i u potragu za hranom kreću u grupama. Ta potraga za hranom je smišljena formacija tzv. Češalj formacija, u kojoj je svaki sup od susjednog i lijevo i desno udaljen 1 kilometar ili više te kada primjeti lešinu, koju u dosta slućajeva obleću i gavranovi koji su supovima pokazatelj prisustva hrane, počinje da kruži što je pokazatelj ostalima da je primjećena hrana i da se okupe oko njega.

Nejčešće kruže na visini od 200 - 600 metara a znaju se popeti i na visinu od 1000 metara na kojoj pretražuju podrućje od stotinjak kvadratnih kilometara. Njihov vid je oštriji od čovjekovog osam puta te im sa te visine i ne pretstavlja problem da uoče lešinu. Bez problema prevale udaljenost od 300 kilometara za vrijeme od 6-7 sati koje provedu u potrazi za hranom. Takvu potragu supovi proširuju i do nevjerovatnih 3000 km., a koja se prekida nakon pet godina kada postaju spolno zreli i kada se vraćaju, u većini slučajeva na mjesta gdje su rođeni ili u neposrednu blizinu, da zasnuju obitelj. Već od septembra počinju sa svadbenom igrom u kojoj supovi lete jedan tik kraj drugog, gotovo se dodirujući, a zajedno se obrušavaju i podižu.

Bjeloglavi sup je u našim krajevima izumrla ptica kao i ostale četiri vrste lešinara koje su početkom prošlog stoljeća naseljavale veći dio Evrope. Osim u Španiji u kojoj je najveća kolonija supova supovi  još uvijek imaju kolonije u Hrvatskoj ( oko 70 parova) i Srbiji ( oko 50 parova). Po njegovim karakteristikama i navikama prilikom hranjenja i gnježđenja, opravdano se može pretpostaviti da nadlijeću i naše krajeve no međutim još uvijek nije zabilježen slušaj gniježđenja ovih ptica na našim prostorima u periodu poslije rata.

Razlog radi kojeg je ovakva situacija pored ratnih dajstava koja su bila izražena na ovim prostorima i razlog sve manjeg eksernog stoćarstva, ispaše ovaca i ostale stoke na prirodnim pašnjacima, kao i uopšte smanjen broj stoke kao i prodor civilizacije i približavanje ljudi mjestima gnježđenja. Zatim razlog veterinarskih mjera koje nalažu zakopavanje uginule stoke, koja tako postaje nedostupna za supove. Trovanjem uginulih životinja s ciljem trovanje divljih životinja poput vukova i lisice koji uznemiruju stoćare te lovom supova iz trofejnih razloga.